تحولات چشمگیر پ.ک.ک
نقش بزرگترین جنبش چریکی کردهای ترکیه به طور چشمگیری تغییر کرده است
اکونومیست/ کوهستان قندیل
ترجمه از انگلیسی: عارف سلیمی
NNSROJ: "پ.ک.کِ جدید با آنچه در سابق بود، کاملا فرق دارد." این را جمیل بایک رئیس مشترک حزب کارگران کردستان می گوید؛ کسی که جنبش مذکور را از مرکز استقرار چریکها در کوهستان صعب العبور و پوشیده از برف قندیل واقع در محل تلاقی مرزهای عراق، ایران و ترکیه هدایت می کند.
او خط مشی سابقا مارکسیستی- لنینیستی حزب را رد می کند و می گوید: "ما مخالف دیکتاتوری طبقاتی و دیکتاتوری حزبی هستیم." به عبارتی دیگر، مطابق گفته های آقای بایک اکنون پ.ک.ک شدیدا منکر آن است که تشکیل دولتی مستقل در جنوب شرقی ترکیه، جایی که کردها اکثریت دارند، را دنبال می کند.
وی می گوید: "تمام آنچه که می خواهیم، یک زندگی آزاد است که در آن هویت، فرهنگ و ارزشهایمان در شرایطی دموکراتیک به رسمیت شناخته شده باشد." و می افزاید:" بحث خودگردانی نباید به تشکیل دولت مستقل تعبیر شود."
او دیگر به دنبال یک کردستان بزرگ، متشکل از اتحاد کردها در کشورهای چهارگانه ایی که در آن زندگی می کنند، نیز نیست.
وی تصریح می کند که اگر کردها در عراق خواهان استقلال باشند، موضوعی است که به خود آنها ربط دارد.
آقای بایک در مقابل، یک سیستم تفویذی متشکل از "کانتونها" و "کنفدرالیسم دموکراتیک" در داخل ترکیه را مطرح می کند و می گوید که این دیدگاه عبدالله اوجالان (آپو) رهبر زندانی پ.ک.ک نیز هست؛ کسی که از سال ۱۹۹۹ تاکنون در زندان ترکیه است اما با این حال هنوز هم در مورد همه مسایل اوست که حرف آخر را می زند.
جمیل بایک به کنفدراسیون سوئیس و حتی اتحادیه اروپا به عنوان مدلهای ممکن اشاره می کند. در واقع ایده های جدید پ.ک.ک به نحو عجیبی در حال گسترش است. متفکر مورد علاقه آقای اوجالان یک آمریکایی است به نام "مورای بوکچین" (۲۰۰۶-۱۹۲۱)؛ کسی که بیشتر به عنوان یک شخصیت آنارشیست، سوسیالیست آزدیخواه و طبیعت گرای دیالکتیکی شناخته شده است.
جمیل بایک در حالی که با جامه کردی گشادش و بدون کفش، در یک کلبه زیر پرتره عبدالله اوجالان نشسته است، بر ادامه آتش بسی که حدودا دو سال است با ترکیه برقرار شده است تاکید می کند. با این حال، او نگران آن است که در صورت بی توجهی دولت رجب طیب اردوغان به شروط پ.ک.ک برای پیشبرد مذاکرات، درگیریها دوباره از سر گرفته شود. یکی از این شروط مشارکت یک طرف سوم به عنوان "ناظر" و برای میانجیگری میان دو طرف است. او می گوید که آمریکاییها یا اروپاییها می توانند این نقش را به عهده بگیرند و خاطر نشان می کند که "فرقی نمی کند، کدامیک باشند."
تهاجم جهادیها به عراق تقویت بیش از پیش پ.ک.ک را در پی داشت. این حزب پیشتر روابطی سطحی با کردهای عراق و به ویژه بارزانیهای محافظه کار داشت. اما او می گوید که دولت اسلامی [داعش] کردها را با هم متحد ساخته است.
برای نخستین بار پ.ک.ک ، از سوی مقامات کرد عراقی برای جنگیدن دوشادوش نیروهای پیشمرگه عراق مورد استقبال قرار گرفت و متقابلا نیروهای پیشمرگه هم در در کوبانی، در شمال شرق سوریه، مورد استقبال واقع شدند. پ.ک.ک بارها به خاطر آنکه بهتر می جنگد، مورد تحسین قرار گرفته است.
همه اینها تحولات بسیار چشمگیری هستند. چنانچه پ.ک.ک بتواند خود را با شرایط کردهای هم ترکیه و هم عراق وفق دهد، مبارزه خونبار و دراز مدتی که آغاز کرده بود، ممکن است سرانجام به پایان برسد.
نقش بزرگترین جنبش چریکی کردهای ترکیه به طور چشمگیری تغییر کرده است
اکونومیست/ کوهستان قندیل
ترجمه از انگلیسی: عارف سلیمی
NNSROJ: "پ.ک.کِ جدید با آنچه در سابق بود، کاملا فرق دارد." این را جمیل بایک رئیس مشترک حزب کارگران کردستان می گوید؛ کسی که جنبش مذکور را از مرکز استقرار چریکها در کوهستان صعب العبور و پوشیده از برف قندیل واقع در محل تلاقی مرزهای عراق، ایران و ترکیه هدایت می کند.
او خط مشی سابقا مارکسیستی- لنینیستی حزب را رد می کند و می گوید: "ما مخالف دیکتاتوری طبقاتی و دیکتاتوری حزبی هستیم." به عبارتی دیگر، مطابق گفته های آقای بایک اکنون پ.ک.ک شدیدا منکر آن است که تشکیل دولتی مستقل در جنوب شرقی ترکیه، جایی که کردها اکثریت دارند، را دنبال می کند.
وی می گوید: "تمام آنچه که می خواهیم، یک زندگی آزاد است که در آن هویت، فرهنگ و ارزشهایمان در شرایطی دموکراتیک به رسمیت شناخته شده باشد." و می افزاید:" بحث خودگردانی نباید به تشکیل دولت مستقل تعبیر شود."
او دیگر به دنبال یک کردستان بزرگ، متشکل از اتحاد کردها در کشورهای چهارگانه ایی که در آن زندگی می کنند، نیز نیست.
وی تصریح می کند که اگر کردها در عراق خواهان استقلال باشند، موضوعی است که به خود آنها ربط دارد.
آقای بایک در مقابل، یک سیستم تفویذی متشکل از "کانتونها" و "کنفدرالیسم دموکراتیک" در داخل ترکیه را مطرح می کند و می گوید که این دیدگاه عبدالله اوجالان (آپو) رهبر زندانی پ.ک.ک نیز هست؛ کسی که از سال ۱۹۹۹ تاکنون در زندان ترکیه است اما با این حال هنوز هم در مورد همه مسایل اوست که حرف آخر را می زند.جمیل بایک به کنفدراسیون سوئیس و حتی اتحادیه اروپا به عنوان مدلهای ممکن اشاره می کند. در واقع ایده های جدید پ.ک.ک به نحو عجیبی در حال گسترش است. متفکر مورد علاقه آقای اوجالان یک آمریکایی است به نام "مورای بوکچین" (۲۰۰۶-۱۹۲۱)؛ کسی که بیشتر به عنوان یک شخصیت آنارشیست، سوسیالیست آزدیخواه و طبیعت گرای دیالکتیکی شناخته شده است.
جمیل بایک در حالی که با جامه کردی گشادش و بدون کفش، در یک کلبه زیر پرتره عبدالله اوجالان نشسته است، بر ادامه آتش بسی که حدودا دو سال است با ترکیه برقرار شده است تاکید می کند. با این حال، او نگران آن است که در صورت بی توجهی دولت رجب طیب اردوغان به شروط پ.ک.ک برای پیشبرد مذاکرات، درگیریها دوباره از سر گرفته شود. یکی از این شروط مشارکت یک طرف سوم به عنوان "ناظر" و برای میانجیگری میان دو طرف است. او می گوید که آمریکاییها یا اروپاییها می توانند این نقش را به عهده بگیرند و خاطر نشان می کند که "فرقی نمی کند، کدامیک باشند."
تهاجم جهادیها به عراق تقویت بیش از پیش پ.ک.ک را در پی داشت. این حزب پیشتر روابطی سطحی با کردهای عراق و به ویژه بارزانیهای محافظه کار داشت. اما او می گوید که دولت اسلامی [داعش] کردها را با هم متحد ساخته است.
برای نخستین بار پ.ک.ک ، از سوی مقامات کرد عراقی برای جنگیدن دوشادوش نیروهای پیشمرگه عراق مورد استقبال قرار گرفت و متقابلا نیروهای پیشمرگه هم در در کوبانی، در شمال شرق سوریه، مورد استقبال واقع شدند. پ.ک.ک بارها به خاطر آنکه بهتر می جنگد، مورد تحسین قرار گرفته است.
همه اینها تحولات بسیار چشمگیری هستند. چنانچه پ.ک.ک بتواند خود را با شرایط کردهای هم ترکیه و هم عراق وفق دهد، مبارزه خونبار و دراز مدتی که آغاز کرده بود، ممکن است سرانجام به پایان برسد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر